چرا از رفتارهای زشت دیگران نباید ناراحت شویم؟

شاید بارها برایتان پیش آمده که فردی به شما بی‌احترامی کرده، یا بی‌ادبی و بی‌فرهنگی از خود نشان داده یا حقتان را ضایع کرده  و شما خشمگین شده‌اید و روزها و روزها خودخوری کرده‌اید. اما درستش این است که از این رفتارهای منفی دیگران، ناراحتی به خود راه ندهید.

از درس‌های بزرگی که از مصطفی ملکیان یاد گرفتم این است که بیماری فقط به بیماری جسمی و روحی محدود نمی‌شود و بخش بزرگی از بیماری انسان‌ها بیماری‌های اخلاقی و معنوی است؛ همان طور که در مقابل رفتارهای غیرمتعارف و حتی ناپسند یک بیمار جسمی یا بیمار روحی، اغلب ناراحت نمی‌شویم و حتی احساس ترحم و دلسوزی می‌کنیم، در مقابل رفتارهای این چنینی از سوی یک بیمار اخلاقی – معنوی نیز می‌توانیم چنین احساسی داشته باشیم؛ به شرطی که واقعاً و عمیقاً بپذیریم که بیماران معنوی نیز وجود دارند و چنین افرادی چون از زبیایی انسانیت خود را محروم کرده‌اند و از چشمه‌سار معرفت بی‌نصیب مانده‌اند، بدبخت و مفلوک هستند.

چه بسا این افراد غرق در ثروت و مکنت هستند اما چه سود که در منجلاب بی‌اخلاقی غرق هستند. باز هم به تعبیر ملکیان، آن دارایی‌ها که دارند خود آنها نیستند بلکه متعلقات آنها هستند.

چه فایده که بیرونت آباد باشد اما درونت خراب؟!

البته حق این است که در مقابل رفتار ناشایست دیگران واکنش قاطع و مناسبی نشان دهیم، از خود دفاع کنیم و اگر لازم است برای مجازات او تلاش کنیم اما همه این‌ها بدین معنی نیست که خودمان را ناراحت و رنجیده‌خاطر سازم؛ چرا باید از نقص و عیب دیگری من ناراحت شوم؟ من همین که بتوانم خودم را کمی بهتر کنم کار بزرگی کرده‌ام و تا بوده جهان پر بوده از این انسان‌های بیمار!

 

پست های مرتبط

یک دیدگاه در “چرا از رفتارهای زشت دیگران نباید ناراحت شویم؟”

دیدگاه خود را بنویسید